NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Państwo Sloan?
Rozmawialiście z Paytonem?
Rywalizują w wyborach do samorządu.
Normalnie to nie byłby wiarygodny motyw w takiej sprawie,
ale Payton nie jest normalny.
To przypadek, że były chłopak córki się przy nim zastrzelił?
Śledztwo trwa, więc nie mogę nic mówić.
Gdybym mógł, powiedziałbym, że to wszystko podejrzane.
Wiedziałem. Aresztujcie go!
Nie aresztujemy ludzi ot tak. Zwłaszcza bogaczy.
Tu nie chodzi o Paytona.
Wygrywał z nią.
Czemu miałby to robić?
To znaczy, wydaje mi się...
Przepraszam.
Żona jest pijana. I brała tabletki.
Po tym bełkocie widzę, że zmieszała klonazepam,
wódkę i sok grejpfrutowy.
- Chce się przespać z naszą córką. - Odwaliło ci?
Dlatego nienawidzi jej znajomych. Rivera, Paytona.
- Chce ją dla siebie. - Wie pan, skąd się znamy?
Wynająłem ją w usłudze Dziewczyny na Godziny,
żeby poszła ze mną na kwestę Rona Paula.
Chcę, żeby pan wiedział,
jaką kobietą jest moja żona.
Nie wstydzę się tego.
Byłam aktorką dla jednoosobowej widowni.
Poślubiłeś prostytutkę.
Więc jak to świadczy o moim mężu?
Wiodą państwo satysfakcjonujące życie.
Payton ma być skuty, wszyscy mają to widzieć
i macie go upokorzyć za to, co zrobił mojej córce.
Nie mogę skuć nastolatka i zawlec go na policję.
Muszę zebrać dowody, przesłuchać świadków.
Mamy procedury i zasady.
Mogę mieć nieprzyjemności, jeśli je złamię.
Ile?
Fajny zegarek.
Znamy liczby, nie jest dobrze.
W ostatnim sondażu sprzed nagrania dogoniliśmy Astrid
i mieliśmy ją wyprzedzić do dnia wyborów.
Ale teraz straciliśmy 4 punkty w ciągu jednego dnia.
Odpadło nam 22 wyborców LGBT+.
Głos Haiti też się wycofał. Jest wrażliwy na problemy gejów.
Nie możesz go nazywać Pierre?
A Astrid nawet nie wydała jeszcze żadnego oświadczenia.
Przegramy 15 punktami.
No dobra...
Zwolnijmy na chwilę. Infinity powiedziała „dupoliz”.
To najgorszy pojazd w historii.
Przespałeś ostatnią dekadę?
Ryknęła „dupoliz” na prezentera z pasemkami,
który kołysze biodrami, czaisz?
Ewidentnie jest gejem.
Więc uderzała w jego orientację
i homofobicznie wyrzuciła mu pociąg do anilingus. To niedopuszczalne.
Może obrócimy to na naszą korzyść?
Typu „Wcale nie o to jej chodziło, przesadzamy z politpoprawnością”?
Łapiecie? Da się z tego ugrać jakieś głosy?
Jeśli mierzysz w nauczycieli techniki i białych sprzątaczy powyżej 55 lat.
Poza tym te nachos są wstrętne.
Od razu wyrzuć je do kibla, i tak tam trafią.
Natychmiast wywalamy Infinity.
Od razu trzeba ogłosić, że nie tolerujemy mowy nienawiści.
- I modlić się, żeby ten rak nie wyszedł. - Chyba brak raka.
Mogę coś powiedzieć?
Nie powiem „a nie mówiłem”, choć mówiłem.
- Wielokrotnie. - Musisz?
Infinity to pomyłka.
Wiem, że wdepnęliśmy w gówno,
nie musisz mi go wcierać w gębę!
To będzie nas prześladować do końca życia.
Nasz szkielet w szafie siedzi na wózku
i to Infinity Jackson, która nie miała raka, a my to zatailiśmy.
Jeśli to wyjdzie, nie za tydzień, kiedyś...
Przyjęliśmy, James!
Teraz się tym nie martwię. Kto ją zastąpi?
Bierzmy Haitańczyka.
Czyli Pierre’a?
Zły pomysł. Wyjdziemy na cyników.
Jakbyśmy panikowali, a my...
Jeszcze nie umarliśmy.
Nie.
Jeszcze nie.
Podrzućcie mi jakichś kandydatów. Nasz wice gdzieś tam jest...
Trzeba go tylko znaleźć.
Co zrobimy z Infinity?
Ja się tym zajmę.
Payton Hobart, idziesz z nami.
Co? Czemu?
Jesteś zamieszany w zaginięcie Astrid Sloan.
- Co? - Zadamy ci kilka pytań.
Dłonie razem, jak do paciorka.
Nie muszę nic mówić bez prawnika.
Spokojnie, nie jesteś aresztowany. Tylko rozmawiamy.
Twoja koleżanka Astrid zniknęła wczoraj w nocy.
Istnieje podejrzenie, że została porwana.
Jeśli to nie twoja sprawka, powiedz, a cię wypuszczę.
Gdzie byłeś wczoraj?
W domu.
Uczyłem się. Na egzamin z chińskiego.
W porządku.
Twoi rodzice byli w domu? Potwierdzą to?
Byli na przyjęciu. Wrócili o północy, wcześniej byłem sam.
Musiałeś do kogoś dzwonić.
Albo pisać, kiedy siedziałeś sam w domu.
Wyłączyłem telefon.
Jasne. Chiński.
Trudny język.
Trzeba się skupić.
Słuchaj...
Zanim cię tu przywiozłem, też odrobiłem zadanie.
Podobno chadzasz z kumplami do knajpki przy Milpas.
Sprawdziłem ją.
Dwóch świadków słyszało, jak rozmawialiście o jakiejś Astrid.
Podobno mówiłeś, cytuję: „Zabiję ją”.
Ledwo podeszłam i już był chamski.
Pytam: „Mogę przyjąć zamówienie?”. Byłam przemiła.
A on na to:
„Nie chcemy żarcia. Masz tu kasę, suko.
Idź sobie”.
Ciągle tam przychodzą takie bogate dzieciaki.
Pijane, na haju.
On był trzeźwy, ale wściekły.
Widać było, że coś knują.
Nie przejęłam się.
A potem słyszę...
Pieprzyć Astrid, zabiję ją!
Dowiem się, co jest na taśmie.
Wie pan, czym jest hiperbola?
To przesadzone stwierdzenie, nie można go brać dosłownie.
Na przykład jeśli prezenter powie,
że Dodgers zmasakrowali Colorado Rockies, nikt nie zarzuca im morderstwa.
- Czyli to twoje słowa? - Byłem zły.
Rywalizujemy w wyborach,
wie, że mnie nie pobije, więc gra nieczysto.
Upubliczniła w sieci nagranie z moją współkandydatką,
żeby mi zaszkodzić.
Dodam, że pozyskała je nielegalnie.
Wybiegłem z knajpy, żeby pogadać z moją wice
i zminimalizować straty.
A nie, jak pan sugeruje, żeby porwać i zamordować Astrid.
Ta twoja współkandydatka wciąż nią jest?
- Tak jakby. A co? - Kto to Pierre Toussaint?
Kolega z klasy, a co?
Wiesz, że też był w tej knajpie?
Tak, zarywałem nockę, żeby skończyć referat.
Widziałem, jak wchodzą, ale schowałem się,
bo ciągle chcą ze mną gadać o rasie.
Powaga, ankietowali mnie z 25 razy.
Wciąż powtarzają: „Chcemy wiedzieć, co myślą wyborcy z Haiti”.
A ja na to: „Jacy wyborcy? Jestem jeden!”.
Nie przejąłem się, gdy zaczął krzyczeć.
Nawet gdy następnego dnia Astrid zniknęła, myślałem:
„Payton nie mógłby tego zrobić”.
Ale zdziwiłem się, kiedy następnego dnia jego koleżanka mnie ankietowała.
Pytała o punkt widzenia Haitańczyka i takie tam.
A potem zapytała o coś innego.
Mogę ci zadać nieoficjalne pytanie? Zgodziłbyś się zostać wice Paytona?
Potem zacząłem myśleć o tej sprawie z Astrid.
Payton wiedział, że mają kłopoty.
Ale bez niej wygraną miał w kieszeni.
Po prostu...
to wszystko potoczyło się za szybko.
Czy ta elektryzująca i nic nieznacząca bajeczka gościa,
który zmyśla, że brałem w tym udział, oznacza, że mnie aresztujecie?
Czy mogę sobie pójść?
Nie możecie mnie tu zamknąć! Wracajcie!
W naszym świecie kobiety się ucisza.
Astrid Sloan została jedną z 40 000 kobiet w tym kraju, które zniknęły.
Bez śladu.
Zaginęła prawie 48 godzin temu.
Musimy zaakceptować ten niepokojący fakt:
Astrid prawdopodobnie nie żyje.
Kolejna kobieta zniknęła.
Jej jedyną zbrodnią było wyrażanie własnego zdania.
Chciała uczynić świat lepszym miejscem.
I kolejny raz taka odwaga,
ten śmiały optymizm nie zostały docenione.
Nikt jej nie kibicował.
Skończyło się morderstwem.
Co możemy zrobić, Panie, z tą żałobą?
Z tą... złością?
Posłuchajcie. Tak naprawdę.
Słyszycie ją?
Wzywa nas. Woła: „Uczniowie!
Wyborcy!
Głosujcie!”.
I tak zrobimy!
Astrid, będę niosła to brzemię!
Będę kandydować za ciebie.
Niech Bóg błogosławi tej kampanii!
Dzięki Bogu, najwyższy czas.
Zgadza się.
Dokąd mnie zabieracie?
Gdzie jesteśmy?
Gdzie, do diabła?
Mamo, tato!
Wyciągnij go.
Już dobrze.
Dzięki Bogu.
Nie skrzywdzili cię, synu?
Komisariat otoczyła prasa.
- Nie chcieliśmy żadnych zdjęć. - Jeszcze wygłosiłbyś jakieś oświadczenie.
Pewnie, że tak!
Napisałem je na papierze toaletowym, było genialne.
- Powinieneś zniknąć na kilka dni. - Za tydzień wybory!
Mój prawnik się odezwie.
Pewnie.
W zamian za pomoc dostanie udział w domku w Meksyku.
Zrobię ci kakao.
Gdzie tata?
Przyszła dostawa z Henry Boards.
Pierwsze wydanie Yeatsa.
To faszysta. Yeats, nie tata.
Między wami się układa?
Jesteśmy tym, czym musimy być, żeby cię chronić – rodziną.
Smuci mnie to.
„Rozważa światłość światłości, nie czyny.
Mrok mroków tylko z czynami się liczy”.
Yeats.
Zrobiłeś to, Payton?
Czy ją skrzywdziłem?
Jak możesz o to pytać?
Nie.
I tak bym wygrał.
A mógłbyś to zrobić?
Nie wiem.
Tak.
Musisz o tym marzyć?
Jestem zmuszony.
To jak...
gdy dają ci rozwiązanie na matmie, a ty masz dojść, jakie było pytanie.
Nie wiem, co znajdę, gdy już tam dojdę, ale...
Nie ma dla mnie innej drogi.
Dlaczego płaczesz?
Bo tak bardzo cię kocham.
I wiem, że zrobię wszystko, żeby pomóc ci osiągnąć cel.
Żal mi tej osoby, którą się przez to stanę.
Minęły cztery dni, a nikt nie wspomniał o prawdziwym winowajcy:
legalnej trawce.
Nie wmówicie mi, że marihuana nie miała nic wspólnego
z tym zaginięciem.
Nie wykluczam tego.
Czemu wyłączyłaś?
Sprawdzałam tylko, czy wiedzą, gdzie jesteśmy.
Jeszcze nie!
Nie znajdą nas.
Używamy gotówki.
Zameldowaliśmy się na fałszywy dowód.
Jesteśmy 5000 km od ludzi, którzy nas szukają.
W Nowym Jorku łatwo się ukryć.
Kochajmy się.
Nie!
Robiliśmy to dzisiaj już cztery razy.
Sprzęt mi wysiada.
Słyszałam, że głupi ludzie są lepsi w łóżku.
Jak myślisz – czemu?
Może dlatego, że nie odpływasz myślami.
Więc jesteś bardziej obecny.
Jestem głupi.
Strasznie głupi!
- Zagazują mnie za tę akcję. - W Kalifornii nie ma kary śmierci.
To na zawsze mnie zamkną.
Za co? Sama cię do tego zmusiłam.
Więc wskakuj do łóżka i wyciągaj fujarę albo powiem, że mnie porwałeś.
Dobra.
W życiu nie byłam taka szczęśliwa.
Odebrałaś mi moje słoneczko!
Żyłam jak w pułapce.
Nie miałam jak uciec.
A potem pojawił się ten idiota i zdobyłam bilet na wolność.
Nie kosztował dużo, tylko 300 dolców.
Zabierz mnie stąd.
Zdejmij to.
Wszystko!
Za taką kwotę zdemolował pokój i mnie porwał.
Nic nie zabrałam. Chciałam zacząć od nowa.
No, przewróć to.
- Szybciej. - Dobra.
Podróżowaliśmy jak prawdziwi Amerykanie, na biedaka.
Raz w życiu chciałam być przeciętna i normalna.
Frajerstwo było wyzwalające.
Stałam w kolejkach.
Jadłam w sieciówkach.
Chciałam być niedopasowaną, skrępowaną turystką.
Całe życie dbałam o własną wygodę, żeby znieść to, jaka byłam nieszczęśliwa.
Jak nienawidziłam mojego domu, rodziców, znajomych.
Szkolnej i społecznej presji.
Koniec z tym.
KREWETKI BUBBA GUMP
Pozuj!
Nowojorska suczko!
Ricardo nie jest najlepszym kompanem, ale do tej przygody pasował.
I kręciołek!
Nie zostanę z nim, ale już nigdy nie wrócę.
Ostra dupcia z Nowego Jorku!
Marzę, żeby uciec do Orlando albo innej dziury
i żeby Payton beknął za moje zniknięcie i dostał dożywocie.
Infinity!
Przepraszam.
Brakuje mi jej.
Ty za nikim nie tęsknisz?
Nie.
Idziemy na krewetki?
Dobra.
Cześć.
- Hej. - Chciałeś się spotkać?
Tak.
Nie wiedziałam, że mamy kaplicę.
Payton.
No dobra. Strasznie cię przepraszam.
Nie mogę uwierzyć...
że Ricardo to zrobił. To musiał być on.
Oglądaliśmy tę taśmę razem...
W życiu bym nie pomyślała, że mógłby mnie tak zdradzić.
Możemy to naprawić.
- Infinity... - Całą noc nad tym myślałam
i mam świetny plan.
Chciałem ci to powiedzieć osobiście.
Po pierwsze, zwalniam cię. Nie będziesz już moją wice.
- Co? - Po drugie,
i to delikatna sprawa...
Jak możesz?
Jak ja mogę?
Jesteś taki sam jak wszyscy.
No dobrze.
- Miałam marzenie... - Ty... dobra.
...a ty je niszczysz.
Marzenie to miałem ja.
Wątpię, żebyś od małego marzyła o byciu wice czegokolwiek.
- Wyluzuj. - A co z twoimi obietnicami?
Myślę, że jesteś skrzywdzoną osobą,
ale szanuję cię i powiem to wprost.
Nie mam wystarczających dowodów,
ale jestem prawie pewny, że twoja babcia cię podtruwa.
- Payton... - To zastępczy zespół Münchausena.
Jak?
Zastępczy zespół Münchausena.
Nie choruję na Münchausena.
To ona sprawia, że chorujesz.
Ja jestem chora, Payton.
Mam raka.
Wiem, że nie masz.
Wykorzystujesz mnie.
Próbuję... Niby jak cię wykorzystuję?
Infinity, posłuchaj uważnie tego, co ci powiem,
bo nie będę powtarzał, a jak ktoś kiedyś zapyta,
wszystkiemu zaprzeczę.
Zbadaliśmy twoją krew.
Nie ma śladów raka.
Słyszysz?
Kłamca.
- Kłamię, super. - Oszukujesz mnie.
Pewnie chcesz się ze mną przespać.
- Zaciągnąć mnie do łóżka! - O mój... Tak!
Wiesz co? Masz rację, właśnie o to mi chodziło.
Robię to wszystko tylko po to, żeby cię uwieść.
Słuchaj, nie pozwól sobie zrobić kolejnego zastrzyku.
Nie daj sobie wcisnąć żadnych leków ani leczenia od nikogo przez pół roku.
Sprawdź, jak się poczujesz. A potem skończ szkołę
i uciekaj jak najdalej stąd.
Możesz mi chociaż dać trochę forsy?
Nie będę za ciebie odpowiedzialny.
A konsekwencje prawne?
To jakbym przyznał, że brałem w tym udział.
Ale brałeś.
- Do widzenia. - Nie pomożesz mi?
Już pomogłem, ocaliłem ci życie!
Popatrz tylko na to!
Musisz się przyzwyczaić do takiego traktowania.
O to właśnie chodzi w byciu gwiazdą!
Za nic nie musisz płacić.
Spójrz.
Kochanie, wiem, że zdenerwowałaś się tą całą aferą z taśmą,
ale rozmawiałam z Rayem.
Ma świetny pomysł.
Musimy tylko powiedzieć, że to fałszywka.
Naprawdę nie rozumiem,
dlaczego nazwanie geja „dupolizem”
to taki skandal.
Co kto lubi, nie?
A geje to lubią!
Liżą tyłki i świętują Halloween.
To koniec, Payton mnie wywalił.
Co?
Kiedy to się stało?
I wiem.
Wiem, babciu.
Wiem, co mi robisz.
O czym ty mówisz?
Zastępczy zespół Münchausena.
Payton mi powiedział.
Babciu, wiem, że nie mam...
raka.
To jakiś żart?
Nie wiem, dlaczego mi to robisz, ale wiem...
że naprawdę...
nie jestem chora.
Co ty wygadujesz?
Że chcę, żebyś chorowała?
Co jest w tych zastrzykach?
Dobrze wiesz.
To chemioterapia na raka.
Dlaczego tylko ty i Ray możecie mi robić te zastrzyki,
kiedy powinien je robić lekarz?
Lekarz?
Gdybym zostawiła to lekarzom,
nie chodziłabyś do szkoły
ani nie spała we własnym łóżku.
Gdybym zostawiła to lekarzom,
spędziłabyś życie w szpitalu.
Tylko i wyłącznie moje poświęcenie,
to, że oddałam własne życie, pozwala ci żyć tak, jak chcesz,
a ty tak mi się odpłacasz?
Nie wiem, czemu ten chłopiec mówi takie rzeczy,
ale jeśli je mówi, to jest zły.
Zbadali moją krew, babciu!
- Siadaj. - Walić to, nie usiądę!
- Mam to gdzieś! - Siadaj!
Niech wszyscy się dowiedzą, co ona mi robiła!
Powinnaś zapłacić za ten cały makaron!
Siadaj!
Czemu mnie okłamałaś?
Nie okłamałam cię.
Wszystko mi odebrałaś.
Mojego chłopaka.
Chłopaka.
On cię wykorzystuje.
Masz IQ przedszkolaka.
Zabiję go.
Straciłam szansę na zostanie wiceprzewodniczącą szkoły
i straciłam zaufanie do ciebie.
- Nie, dokąd idziesz? - Nie wiem.
Może to wszystko zgłoszę.
Jeszcze nie zdecydowałam.
Koniec z zastrzykami.
Koniec z leczeniem.
Kto to?
Halo?
Odebrałaś.
Gdzie jesteś?
W piekle bez ciebie, skarbie.
Byłem na Krainie lodu i myślałem tylko:
„Infinity to moja Elsa”.
Poszedłeś na musical beze mnie?
Nienawidzisz mnie?
Ja tylko chciałem być twoim bohaterem.
Ci ludzie cię wykorzystują.
Teraz to widzę.
Tylko ty naprawdę mnie kochasz.
Wracam do ciebie, Infinity.
Jak najszybciej.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też, Ricardo.
- Gdzie moja baranina z ryżem? - Co?
Poszedłeś dla mnie po baraninę z ryżem do knajpki halal.
Nieważne, kochajmy się.
Nie!
Nigdy więcej.
Kocham tylko jedną kobietę.
Teraz i na wieki.
Wracam do niej. Dzisiaj.
Gdzie moje 300 dolców?
Górna szuflada.
Weź dodatkową stówę
na szlugi i żarcie na drogę.
Dzięki.
A ty co zrobisz?
Zmienię nazwisko, ufarbuję włosy.
Zniknę.
Znudzi ci się.
Już byłem biedny i niewidzialny.
Takim jak ty spodoba się to na chwilę,
ale to nie jest godne życie.
Zabawiliśmy się i w ogóle, ale powinnaś wracać.
- Do czego? - Ciężko pracowałaś przy wyborach.
Nie rozumiem, jak można się w coś tak zaangażować,
a potem zwiać tuż przed końcem.
Nie lubię przegrywać.
Mój ojciec nie lubi, jak przegrywam.
Takie bogate ślicznotki nigdy nie przegrywają.
Czasem tylko nie wygrywają.
A dzięki mnie Infinity już nie kandyduje.
A ten cały Payton ma przesrane.
Jak nie wrócisz za tydzień, powiem im, gdzie jesteś.
Serio mogłabym wygrać?
Masz mój głos.
Podnieś ręce.
Przygotuję linię odniesienia.
Nazywasz się Alice Charles?
Tak.
Czy Payton Hobart był zamieszany w zniknięcie Astrid Sloan?
Przenosimy się przed posterunek policji...
Co się dzieje?
...wygłosi oświadczenie.
Nie wiemy, gdzie jest Astrid Sloan...
- Co ona robi? - Nie wiem.
...jej zniknięcie wywołało spekulacje dotyczące tego,
kto może mieć coś wspólnego ze sprawą,
i chcę dostarczyć wszelkich możliwych informacji
w kwestii osób obecnie podejrzanych o uczestnictwo w tym zaginięciu.
Payton Hobart został przesłuchany i zatrzymany na kilka godzin,
ale Alice Charles przeszła badanie wariografem,
potwierdzając, gdzie był w noc zdarzenia.
Dziękuję, komendancie.
KOMISARIAT
Jak wspomniał komendant,
byłam z Paytonem Hobartem w noc zniknięcia Astrid.
Payton nie wspomniał mnie w alibi,
chcąc ochronić mnie przed skandalem.
Ale ujawniłam się, by oczyścić jego imię.
- Byłeś z nią? - Mogłeś to powiedzieć policji.
W międzyczasie
myślami i modlitwą jesteśmy przy rodzinie Astrid,
modląc się o jej powrót.
Powiedziałaś, że byłem z tobą.
Nie byłem.
Ale tak powiedziałam.
Podejrzewali coś, więc zgodziłam się oszukać wariograf.
Udało mi się.
Czyli to nie było kłamstwo.
Tamtą noc spędziłeś ze mną.
Nie rozumiem, jak oszukałaś wariograf?
Wariograf to nie test.
Służy do przesłuchań,
więc jego zadaniem jest zastraszać ludzi.
Nie da się rozpoznać prawdy albo fałszu.
Reakcja na kłamstwo nie istnieje.
Wariograf rejestruje nerwowość.
A ty nie miałeś nic wspólnego ze zniknięciem Astrid.
W głębi serca to wiedziałam.
Więc nie miałam czym się denerwować.
Świadomie składałaś fałszywe zeznania.
Maszyna musiała to wykryć.
W badaniu wariografem zadają ci dwa typy pytań.
Pytania właściwe i kontrolne.
Mieszkasz przy Sycamore Drive 4353?
Tak.
Czy posłużyłaś się kiedyś kłamstwem, żeby uniknąć kłopotów?
Nie.
Czy kłamiesz, aby chronić Paytona Hobarta?
Nie.
Sekret polega na tym, żeby reagować na pytania kontrolne...
Czy uczysz się w Liceum św. Sebastiana?
...serią krótkich, szybkich oddechów.
Tak.
Gdy zadają właściwe pytanie...
Byłaś z Paytonem Hobartem w noc zniknięcia Astrid?
...wyobrażałam sobie nas w limuzynie, jak jedziemy Pennsylvania Avenue
do Białego Domu w dniu twojej inauguracji.
Tak.
Spędziłaś z nim noc?
Tak.
Mówi prawdę.
Nie wierzę.
W co?
Że jestem zimną suką z lodem w żyłach?
Dokładnie.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Nigdy w życiu mnie bardziej nie pociągałaś.
Boże!
Moje dziecko!
- Jesteś ranna? - Nie.
Dzięki Bogu.
Jak uciekłaś?
Wezwijmy policję, porywacze będą wiedzieć, gdzie jesteś.
Było jak w filmie z Brie Larson?
Nie, mamo, nikt mnie nie porwał.
Uciekłam z domu.
Przecież wszędzie była krew.
Sprawdzili, nie była twoja.
To krew Ricardo.
Kazałam mu upozorować porwanie,
ale tak naprawdę to ja go porwałam.
Musiałam uciec.
Nie jestem szczęśliwa. Nie chcę nienawidzić swojego życia.
Bycie nieszczęśliwą to za mało, żeby nas tak zadręczać.
Na to są antydepresanty.
Chcę czuć, że żyję, mamo.
Jeśli leki mnie otępiają, skąd mam wiedzieć, czy coś zmienić?
Kotku, tacy jak my nic nie zmieniają.
Zmiany zagrażają wszystkiemu, co osiągnęliśmy.
Zacznijmy od wymyślenia dobrej historyjki, żeby oskarżyć tego Ricardo.
- Co? - Kotku!
Całe sąsiedztwo wokół ciebie skakało, jakbyś wpadła do studni.
Jeśli dowiedzą się, że po prostu zwiałaś z domu,
ośmieszymy się.
Inni ludzie ośmieszają się każdego dnia.
Sama widziałam.
Kelnerki, bezdomni defekujący na ulicy,
ludzie w transporcie publicznym.
To piekło.
Więc powiem prawdę o tym, gdzie byłam i co widziałam,
i wygram te wybory jako kobieta z ludu.
Przejrzą cię.
Nie jesteś taka.
Jesteś jedną z nas.
Jestem córką dziwki narkomanki.
Wszystko im powiem.
I wygram.
Dziękuję za przybycie.
Jak widać, wciąż żyję.
Chcę szczerze przeprosić
za ten medialny cyrk wokół mojego zniknięcia.
Wcale tego nie chciałam.
Zamierzam to odpracować i spłacić każdego dolara podatników
wydanego na poszukiwania.
Uciekłam, bo byłam przytłoczona...
presją w domu i w szkole.
Ale...
przyszłam powiedzieć, że ucieczka wszystko pogarsza.
A rodziców, nauczycieli, kolegów i stronników
przepraszam, że ich zawiodłam.
Odbija mi czy ona to dobrze rozgrywa?
Jak Hillary w 2008 w kawiarni w New Hampshire.
„Myślałem, że jej nienawidzę, a jednak nie”.
Ściemnia, ale wierzę w każde jej słowo. Jak ona to robi?
Wiemy, jest świetna!
Nowa narracja, trzeba ogłosić nowego wice.
Nie znam tych ludzi!
Pierre to najlepszy wybór.
Jest zainteresowany, byłby pierwszym kandydatem z Haiti,
mógłby coś zdziałać.
Na policji zeznał, że mogliśmy zabić Astrid.
Słaby z niego poplecznik.
Już wolałbym bufetową.
Odpadają, próbujcie dalej.
Mamy wyniki.
Prawdę mówiąc, są szokujące.
Zaczęłam kwestionować własną metodologię.
Ale sondaż został przeprowadzony tak jak zawsze.
To taki sam sondaż telefoniczny jak inne w tej kampanii.
I wciąż twierdzę, że popieram tę technikę.
- Kris... - Wiem, ale to trzeba podkreślić.
Normalnie na tym etapie, po takim medialnym wydarzeniu,
byłoby widać większą zmianę w sondażach.
Jest dobrze czy źle?
Generalnie źle. Konferencja prasowa to był majstersztyk.
Totalnie bym na ciebie głosowała.
Oczywiście zagłosuję.
Ale ty straciłaś, a Payton zyskał.
Po taśmach prowadziłyśmy trzema punktami, teraz on prowadzi czterema.
To zmiana o siedem punktów w tydzień.
Mogłybyśmy się odbić, gdybyśmy miały czas, ale wybory są jutro.
Twoje poparcie też leży i kwiczy.
Połowa ma o tobie negatywne zdanie,
38% respondentów – pozytywne.
- Masz dobre wieści? - Nie lubię tego określenia, ale tak.
Dobre wieści są takie, że u Paytona wygląda to podobnie.
Nie popiera go 48%, popiera 41%.
Dla nas to wciąż źle.
Tak jakby.
To znaczy, że Payton jest osłabiony.
Taśma z dupolizem mu zaszkodziła.
Na twoim miejscu tu bym uderzała.
Pozbył się swojej wice, Infinity odpadła z gry.
A to on ją wybrał. Uderz w jego zdolność oceny.
Wskaż jego złe cechy.
Graj nieczysto, na niską frekwencję.
- Wtedy może masz szansę. - Może.
Nie tego się spodziewałam dzień przed wyborami.
Nie zaczynaj.
Wygrałybyśmy, gdybyś nie zniknęła.
Miałyśmy mocne prowadzenie.
Ta taśma była darem niebios, a ty ją zmarnowałaś.
Wiesz co?
Jesteś rozpieszczoną, nadętą oszustką.
Czego oczekiwałaś?
Że po prostu wrócisz i wręczą ci klucz do miasta?
Nie tego oczekiwałam.
Sztuka współczesna.
Znudzeni projektanci.
Polityka zagraniczna. Nowa broń.
- Dzisiejsza młodzież. - Błąka się smutna.
Halo?
Przy telefonie.
TV w każdym pokoju.
- Edukacja. - TV w każdym pokoju.
Chcę do was dołączyć.
Ujmę to jaśniej.
Chcę odejść z kampanii Astrid i dołączyć do waszej.
Rozumiemy.
Ale Payton musi to przemyśleć,
jesteśmy zainteresowani, pytanie, jak to zrobimy.
James.
Dlaczego?
Bo beze mnie przegracie, a ze mną macie szanse wygrać.
- Ma rację. - To nie jest powód.
- Astrid cię wysłała? - Ona nie wie.
- Udowodnij. - Nie mogę.
Musicie mi zaufać.
Nie podoba mi się, jak prowadziłyście waszą kampanię.
Zgoda, mnie też się nie podobała.
- Daj mi dzień na zastanowienie. - Jutro wybory.
Potrzebujesz wice, jestem oczywistym wyborem.
Ale niekoniecznie właściwym.
Dziękuję za twój czas.
Spokojnie, odezwiemy się.
Co się stało?
Myślałam, że się zgodzi, a chce to przemyśleć.
Przekonam go.
To dla niego dobre, ale jeszcze o tym nie wie.
Co?
Nic.
Bardzo tego pragnę.
Napisy: Magdalena Adamus